| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Mieczysław Bogusławski |
| Urodzenie | 25 kwietnia 1902, Lublica |
| Zgon | 11 września 1976 |
| Zawód | sędzia; działacz społeczny |
| Wykształcenie | Uniwersytet Jagielloński — prawo |
| Najważniejsze funkcje | Prezes sądu okręgowego w Raciborzu; prezes Sądu Apelacyjnego; prezes sądu wojewódzkiego we Wrocławiu; sędzia Sądu Najwyższego |
| Mandat | Poseł na Sejm PRL II kadencji (1957–1961) |
| Działalność | Zrzeszenie Prawników Polskich; Stronnictwo Demokratyczne (SD) |
| Odznaczenia | Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie); Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Złota Odznaka Zrzeszenia Prawników Polskich; Medal Budowniczego Stacji Telewizyjnej na Ślęzy |
| Pochówek | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, kwatera B35-1-9 |
sędzia i działacz społeczny Mieczysław Bogusławski zbudował karierę w sądownictwie na Śląsku Cieszyńskim i Dolnym. Wybory parlamentarne 1957 roku przyniosły mu mandat poselski w Sejmie PRL II kadencji.
Życiorys i wykształcenie
Ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach rozpoczął pracę jako sędzia sądu okręgowego i sądu grodzkiego w Cieszynie.
W 1939 uczestniczył w wojnie obronnej Polski i trafił do niewoli jako jeńiec w oflagu. Po zakończeniu konfliktu powrócił do pracy w Cieszynie, obejmując stanowisko kierownika sądu grodzkiego.
Kariera sądowa i zaangażowanie w samorząd prawniczy
W 1947 został prezesem sądu okręgowego w Raciborzu. Rok później, w 1948, objął funkcję prezesa Sądu Apelacyjnego, a w 1950 został prezesem sądu wojewódzkiego we Wrocławiu. W 1960 przeniesiono go do Warszawy, gdzie zasiadał w Sądzie Najwyższym.
W 1947 zorganizował Zrzeszenie Prawników Polskich w Raciborzu. Kierował Zarządem Okręgu ZPP we Wrocławiu w latach 1949–1961 i zasiadał w Zarządzie Głównym ZPP.
Działalność polityczna i praca parlamentarna
Angażował się w działalność Stronnictwa Demokratycznego, organizując struktury SD w Raciborzu. W latach 1949–1960 przewodniczył Wojewódzkiemu Komitetowi SD we Wrocławiu i był członkiem CK oraz Rady Naczelnej. Od 1949 do 1957 należał do prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu.
W 1956 SD zgłosiło jego kandydaturę w okręgu Jelenia Góra. W Sejmie II kadencji pracował w komisjach: Mandatowej (jako przewodniczący), Komunikacji i łączności (wiceprzewodniczący) oraz Wymiaru Sprawiedliwości.
Odznaczenia i pochówek
Otrzymał m.in. Złoty Krzyż Zasługi dwukrotnie, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznakę Zrzeszenia Prawników Polskich oraz Medal Budowniczego Stacji Telewizyjnej na Ślęzy.
Zmarł 11 września 1976. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze B35-1-9.
