| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 13 września 1909, Łomża |
| Śmierć | 22 sierpnia 1967, Katowice |
| Zawód | duchowny ewangelicko-augsburski |
| Służba kościelna | |
| Proboszcz | Parafia w Jaworzu (1932–1939), Parafia w Cieszynie (drugi proboszcz 1948–1963, proboszcz 1963–1967) |
| Losy wojenne | |
| Więzienia | KL Sachsenhausen, KL Dachau |
| Odznaczenia i działalność | |
| Odznaczenie | Złoty Krzyż Zasługi (1956) |
| Funkcje | radca i wiceprezes Konsystorza, członek Synodu, sekretarz Wydziału Synodalnego |
| Rodzina | |
| Małżonka | Wanda z Wałaskich |
| Dzieci | Krystyna (córka), Piotr (syn) |
Artur Gerwin był duchownym Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce. Pracę duszpasterską łączył z działalnością administracyjną i społeczną, a jego życie przerwały doświadczenia obozowe podczas II wojny światowej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 13 września 1909 w Łomży w rodzinie Fryderyka Artura Gerwina i Marty z Kolbergów. Rodzina Gerwinów wywodziła się od francuskich hugenotów, którzy pod koniec XVII wieku osiedlili się w Prusach Książęcych; dziadek przeprowadził się następnie do Polski. W czasie I wojny światowej rodzina została zesłana w głąb Rosji; powróciła po wojnie i osiedliła się w Łomży.
W 1926 roku rozpoczął studia na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1931 roku. Ordynowano go na duchownego 11 października 1931 roku w Warszawie przez biskupa Juliusza Burschego.
Posługa w parafiach i praca przed wojną
Po ordynacji podjął pierwszą posługę jako wikariusz w Ustroniu. 14 grudnia 1932 roku został wybrany na proboszcza Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Jaworzu i pełnił tę funkcję do aresztowania przez Gestapo 14 grudnia 1939 roku.
W Jaworzu przeprowadził rozbudowę kościoła w Jasienicy, doprowadził do zaopatrzenia kaplicy w Wieszczętach w dzwony oraz zorganizował generalny remont i elektryfikację kościoła w Jaworzu. Był członkiem zarządu Bratniej Pomocy im. Gustawa Adolfa, zarządu Stowarzyszenia Księży Ewangelickich w RP oraz Macierzy Szkolnej.
Okres wojny i następstwa zdrowotne
W czasie wojny trafił do obozów koncentracyjnych KL Sachsenhausen i KL Dachau. Po opuszczeniu obozu od 1941 roku pracował jako robotnik przymusowy w cieszyńskiej fabryce chemicznej Avenarius, a następnie w zakładach chemicznych w Kędzierzynie-Koźlu.
W następstwie warunków i przesłuchań przez Gestapo jego stan zdrowia stopniowo się pogarszał. W 1944 roku przeszedł osiem operacji, które uniemożliwiły mu podjęcie stałej pracy zarobkowej.
Działalność w Cieszynie i funkcje kościelne po wojnie
Po wyzwoleniu, od czerwca 1945 roku pełnił posługę w Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Cieszynie. 22 lutego 1948 został wybrany drugim proboszczem tej parafii. W 1963, po przejściu w stan spoczynku ks. Oskara Michejdy, przejął obowiązki pierwszego proboszcza i pełnił je do śmierci w 1967 roku.
Władze Kościoła powoływały go do zadań administracyjnych: był radcą i wiceprezesem Konsystorza, członkiem Synodu, sekretarzem Wydziału Synodalnego oraz członkiem komisji egzaminacyjnej kandydatów na duchownego przy Konsystorzu. Reprezentował polski Kościół na międzynarodowych konferencjach, m.in. w Wiedniu, Helsinkach, Sztokholmie i Berlinie, a także uczestniczył w obchodach 450-lecia Reformacji w Eisenach w 1967 roku.
Zaangażowanie społeczne i odznaczenie
Był aktywny poza parafią; działał w Towarzystwie Historycznym, Chrześcijańskim Stowarzyszeniu Społecznym i w Klubie Propozycji w Cieszynie, gdzie wygłaszał referaty w duchu pojednania chrześcijańskiego. W 1956 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.
Życie prywatne
Był żonaty z Wandą z Wałaskich; małżeństwo trwało 34 lata. Miał dwoje dzieci: córkę Krystynę i syna Piotra, oboje zostali lekarzami. Jego siostra Cecylia była pierwszą żeńską absolwentką Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego i pracowała w Ewangelickim Gimnazjum Anny Wazówny w Warszawie; zmarła w 1943 roku po ciężkiej chorobie.
Zmarł 22 sierpnia 1967 roku w Katowicach.
