Wtorek, 17 listopada Imieniny: Elżbieta, Grzegorz, Salomea
Teraz Wtorek, 17 listopada 2026
Znani z miasta

Karol Heczko — pułkownik saperów i inżynier wojskowy

• Marek Baran • 4 min czytania

Karol Heczko
Fot. Unknown authorUnknown author · „Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska : rys historyczny : informacje.” · licencja Public domain · Wikimedia Commons · zdjęcie przeskalowane, kadr dopasowany do formatu strony.

Karol Heczko (20 maja 1885–15 lutego 1954) był polskim inżynierem i oficerem korpusu inżynierii i saperów, który kierował pracami budowlanymi w Wojsku Polskim i realizował projekty wodno‑melioracyjne.

Dane podstawowe
Imię i nazwiskoKarol Heczko
Urodzenie20 maja 1885, Golasowice
Śmierć15 lutego 1954, Warszawa
Zawód / rolapułkownik saperów, inżynier
WykształcenieWydział Inżynierii, Politechnika Lwowska (1911)
Główne stanowiskaszef Wydziału Technicznego Departamentu V Inżynierii i Saperów; zastępca szefa Departamentu Budownictwa MSWojsk.; wykładowca Oficerskiej Szkoły Inżynierii
Miejsce pochówkuCmentarz Wojskowy na Powązkach, kw. A 16, rząd 5, grób 6
Rodzinażona Maria Mostowska; córka Krystyna Zofia (1919–1944)
Ordery i odznaczenia
PolskieKrzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 V 1923)
Austro‑węgierskieKrzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami; Srebrny i Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami; Krzyż Wojskowy Karola

Karol Heczko był oficerem korpusu inżynierii i saperów oraz inżynierem cywilnym. Zyskał uznanie za kierowanie pracami budowlanymi i udział w projektach wodno‑melioracyjnych oraz za służbę w administracji wojskowej II Rzeczypospolitej.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się 20 maja 1885 w Golasowicach jako syn Pawła i Anny z domu Mika. W 1897 rozpoczął naukę w prywatnym gimnazjum macierzy szkolnej w Cieszynie. Rodzina Heczki mieszkała kolejno w Zbytkowie i około 1898 w Bąkowie. W 1911 ukończył Wydział Inżynierii c. k. Szkoły Politechnicznej we Lwowie i podjął pracę w Krajowym Biurze Melioracji we Lwowie jako inżynier adiunkt.

Jako inżynier opracował projekty i nadzorował prace związane z melioracją i zaopatrzeniem w wodę. Współpracował przy projekcie przegrody doliny Soły w Porębie oraz przygotował wstępny projekt zbornika wody na Skawie w Zawoi. Kierował budową wodociągów i kanalizacji oraz regulacją potoku Sidzinki, a także opracował projekty doprowadzenia wody dla kilku miejscowości, w tym Kalwarii Zebrzydowskiej i Ustrzyk Dolnych.

Służba wojskowa i kariera w administracji wojskowej

W czasie służby w cesarskiej i królewskiej armii odbył obowiązkową służbę jako jednoroczny ochotnik i uzyskał kolejne stopnie oficerskie w rezerwie. W latach I wojny światowej walczył w macierzystym pułku artylerii fortecznej; został ciężko ranny w lipcu 1916. Po powrocie do czynnej służby awansowano go na porucznika ze starszeństwem z 1 maja 1915.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego został przydzielony do Naczelnego Dowództwa jako zastępca technicznego inspektora frontu wschodniego. Pełnił funkcje referenta, zastępcy szefa Głównego Zarządu Budownictwa Polowego oraz kierował Wydziałem Technicznym Departamentu V Inżynierii i Saperów. 30 stycznia 1921 zatwierdzono go w stopniu podpułkownika, a 31 marca 1924 prezydent nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem od 1 lipca 1923. Był wykładowcą matematyki i budownictwa w Oficerskiej Szkole Inżynierii.

W latach 1924–1928 kierował robotami budowlanymi Mieszkaniowego Stowarzyszenia Spółdzielczego Oficerów, przy czym nadzorowane przez niego prace obejmowały domki i mieszkania o łącznej wartości przekraczającej 6 mln zł dla około 200 członków spółdzielni. Z dniem 31 grudnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.

Działalność społeczna i życie prywatne

Po przejściu w stan spoczynku pozostał aktywny w życiu społecznym Warszawy. W 1936 włączył się w prace Stowarzyszenia Żoliborzan jako członek zarządu i przewodniczący sekcji urbanistyczno‑technicznej. Pomagał także przy zakładaniu szkół średnich i lokalnych stowarzyszeń, m.in. Klubu Łowieckiego Żoliborz oraz Chrześcijańskiej Kasy Bezprocentowej Żoliborz–Marymont.

1 września 1939 objął funkcję przewodniczącego komitetu samopomocy społecznej na Żoliborzu. W czasie powstania warszawskiego kierował żoliborskim Obywatelskim Komitetem Pomocy. Mieszkał przy ulicy Śmiałej 39. Był żonaty z Marią Mostowską; mieli córkę Krystynę Zofię (1919–1944), łączniczkę Grupy „Kampinos”, odznaczoną pośmiertnie Krzyżem Walecznych.

Zmarł 15 lutego 1954 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera A 16, rząd 5, grób 6.

Najczęstsze pytania

Kiedy i gdzie urodził się Karol Heczko?
Karol Heczko urodził się 20 maja 1885 w Golasowicach.
Jakie stopnie wojskowe osiągnął w Polsce?
W Wojsku Polskim awansowano go do stopnia podpułkownika (zatwierdzony 1921), a następnie pułkownika ze starszeństwem od 1 lipca 1923.
Za co otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski?
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski nadano mu 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu administracji wojskowej”.
Gdzie został pochowany Karol Heczko?
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera A 16, rząd 5, grób 6.

Źródło: Wikipedia (CC BY-SA)

Materiały na portalu są opracowywane przy wsparciu AI.

Marek Baran

Nazywam się Marek Baran i w redakcji halocieszyn.pl prowadzę sekcję Znani z miasta. Piszę o ludziach, którzy urodzili się, mieszkali albo pracowali w Cieszynie: artystach, naukowcach, sportowcach i społecznikach.

Czytaj również