| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Karol Heczko |
| Urodzenie | 20 maja 1885, Golasowice |
| Śmierć | 15 lutego 1954, Warszawa |
| Zawód / rola | pułkownik saperów, inżynier |
| Wykształcenie | Wydział Inżynierii, Politechnika Lwowska (1911) |
| Główne stanowiska | szef Wydziału Technicznego Departamentu V Inżynierii i Saperów; zastępca szefa Departamentu Budownictwa MSWojsk.; wykładowca Oficerskiej Szkoły Inżynierii |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, kw. A 16, rząd 5, grób 6 |
| Rodzina | żona Maria Mostowska; córka Krystyna Zofia (1919–1944) |
| Ordery i odznaczenia | |
| Polskie | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 V 1923) |
| Austro‑węgierskie | Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami; Srebrny i Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami; Krzyż Wojskowy Karola |
Karol Heczko był oficerem korpusu inżynierii i saperów oraz inżynierem cywilnym. Zyskał uznanie za kierowanie pracami budowlanymi i udział w projektach wodno‑melioracyjnych oraz za służbę w administracji wojskowej II Rzeczypospolitej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 20 maja 1885 w Golasowicach jako syn Pawła i Anny z domu Mika. W 1897 rozpoczął naukę w prywatnym gimnazjum macierzy szkolnej w Cieszynie. Rodzina Heczki mieszkała kolejno w Zbytkowie i około 1898 w Bąkowie. W 1911 ukończył Wydział Inżynierii c. k. Szkoły Politechnicznej we Lwowie i podjął pracę w Krajowym Biurze Melioracji we Lwowie jako inżynier adiunkt.
Jako inżynier opracował projekty i nadzorował prace związane z melioracją i zaopatrzeniem w wodę. Współpracował przy projekcie przegrody doliny Soły w Porębie oraz przygotował wstępny projekt zbornika wody na Skawie w Zawoi. Kierował budową wodociągów i kanalizacji oraz regulacją potoku Sidzinki, a także opracował projekty doprowadzenia wody dla kilku miejscowości, w tym Kalwarii Zebrzydowskiej i Ustrzyk Dolnych.
Służba wojskowa i kariera w administracji wojskowej
W czasie służby w cesarskiej i królewskiej armii odbył obowiązkową służbę jako jednoroczny ochotnik i uzyskał kolejne stopnie oficerskie w rezerwie. W latach I wojny światowej walczył w macierzystym pułku artylerii fortecznej; został ciężko ranny w lipcu 1916. Po powrocie do czynnej służby awansowano go na porucznika ze starszeństwem z 1 maja 1915.
Po wstąpieniu do Wojska Polskiego został przydzielony do Naczelnego Dowództwa jako zastępca technicznego inspektora frontu wschodniego. Pełnił funkcje referenta, zastępcy szefa Głównego Zarządu Budownictwa Polowego oraz kierował Wydziałem Technicznym Departamentu V Inżynierii i Saperów. 30 stycznia 1921 zatwierdzono go w stopniu podpułkownika, a 31 marca 1924 prezydent nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem od 1 lipca 1923. Był wykładowcą matematyki i budownictwa w Oficerskiej Szkole Inżynierii.
W latach 1924–1928 kierował robotami budowlanymi Mieszkaniowego Stowarzyszenia Spółdzielczego Oficerów, przy czym nadzorowane przez niego prace obejmowały domki i mieszkania o łącznej wartości przekraczającej 6 mln zł dla około 200 członków spółdzielni. Z dniem 31 grudnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.
Działalność społeczna i życie prywatne
Po przejściu w stan spoczynku pozostał aktywny w życiu społecznym Warszawy. W 1936 włączył się w prace Stowarzyszenia Żoliborzan jako członek zarządu i przewodniczący sekcji urbanistyczno‑technicznej. Pomagał także przy zakładaniu szkół średnich i lokalnych stowarzyszeń, m.in. Klubu Łowieckiego Żoliborz oraz Chrześcijańskiej Kasy Bezprocentowej Żoliborz–Marymont.
1 września 1939 objął funkcję przewodniczącego komitetu samopomocy społecznej na Żoliborzu. W czasie powstania warszawskiego kierował żoliborskim Obywatelskim Komitetem Pomocy. Mieszkał przy ulicy Śmiałej 39. Był żonaty z Marią Mostowską; mieli córkę Krystynę Zofię (1919–1944), łączniczkę Grupy „Kampinos”, odznaczoną pośmiertnie Krzyżem Walecznych.
Zmarł 15 lutego 1954 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera A 16, rząd 5, grób 6.