| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Zofia Hoszowska-Kretowa |
| Pseudonimy | „Jasna”, „Alina” |
| Urodzenie | 1 kwietnia 1908, Kraków |
| Śmierć | 26 czerwca 1983, Luboń |
| Wykształcenie i zawód | |
| Wykształcenie | Filologia, Uniwersytet Jagielloński (1933) |
| Zawód | Nauczycielka |
| Działalność harcerska | |
| Rola | Harcmistrzyni; komendantka Śląskiej Chorągwi Harcerek (1936–1938) |
| Inicjatywy | Założycielka I Żeńskiej Drużyny Harcerskiej w Załężu |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (1943); Krzyż Walecznych (1944); Krzyż Kawalerski OOP (1972) |
Zofia Hoszowska-Kretowa była nauczycielką i instruktorką harcerską, znaną z kierowania śląskim środowiskiem harcerek przed II wojną światową oraz z działalności konspiracyjnej w czasie okupacji.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się w Krakowie 1 kwietnia 1908 roku. W wieku dziesięciu lat włączała się w prace Koła „Promienistych”, a następnie działała w „Sokole”. Do harcerstwa wstąpiła w wieku dwunastu lat i przeszła wszystkie stopnie młodzieżowe oraz instruktorskie.
W 1933 roku ukończyła filologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach podjęła pracę w Szkole Powszechnej nr 20 w Katowicach, a od 1936 roku uczyła także w prywatnej szkole im. Królowej Jadwigi. W Katowicach założyła Pierwszą Żeńską Drużynę Harcerską w Załężu i od września 1933 r. prowadziła miejscowy hufiec.
Jak wyglądała jej działalność harcerska przed wojną?
Była zaangażowana w organizację i szkolenie harcerek. Współpracowała w sekretariacie harcerskim wojewody śląskiego Michała Grażyńskiego oraz przy czasopiśmie harcerskim "Na tropie". W 1936 roku otrzymała komendę Śląskiej Chorągwi Harcerek i pełniła ją do 1938 roku, prowadząc kursy i obozy szkoleniowe.
Działalność w czasie II wojny światowej
W grudniu 1939 roku złożyła przysięgę w Związku Walki Zbrojnej. Wraz z mężem Józefem Kretem i córką Barbarą mieszkała w Staromieściu, gdzie prowadzili tajne nauczanie i współpracowali przy wydawaniu "Biuletynu Informacyjnego".
W 1942 roku została aresztowana i osadzona w więzieniu Montelupich w Krakowie; po trzech miesiącach ją zwolniono. Pełniła funkcję łączniczki dowódcy Kedywu w okręgu rzeszowskim ZWZ, przewożąc broń i amunicję do oddziałów partyzanckich w rejonie Jasła. W czerwcu 1943 roku ponownie została aresztowana, ale ostatecznie wróciła do domu. 15 sierpnia 1944 roku otrzymała stopień podporucznika Armii Krajowej.
Po wojnie i odznaczenia
Po zakończeniu wojny wróciła ze mężem na Śląsk Cieszyński. W Nierodzimiu wznowili działalność Uniwersytetu Ludowego i prowadzili pracę kulturalno-oświatową. W latach 1957–1958 działała jako instruktorka Hufca ZHP w Cieszynie. Zmarła 26 czerwca 1983 roku; została pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie obok męża Józefa Kreta.
Najważniejsze odznaczenia
Wyróżniono ją między innymi Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (1943) oraz Krzyżem Walecznych (1944). W 1972 roku otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.