| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Mieczysław Feliks Czaderski |
| Urodzenie | 14 stycznia 1895, Siersza Wodna |
| Śmierć | 18 września 1928, Karlsbad (Karlowe Wary) |
| Zawód/rola | oficer Wojska Polskiego, podpułkownik dyplomowany |
| Służba wojskowa | |
| Formacje | Legiony Polskie; II Korpus Polski; Wojsko Polskie |
| Pełnione funkcje | szef sztabu 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty; dyrektor nauk Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii |
| Promocje | chorąży 1915; podporucznik 1916; major 1922; podpułkownik 1928 |
| Odznaczenia | |
| Główne | Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5231 |
| Inne | Krzyż Niepodległości (pośmiertnie); Krzyż Walecznych (czterokrotnie); Medal Międzysojuszniczy |
Mieczysław Czaderski związany był z formacjami niepodległościowymi od okresu przed I wojną światową. W kolejnych latach łączył służbę frontową ze studiami wojskowymi i pracą sztabową.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 14 stycznia 1895 roku w Sierszy Wodnej jako syn Wiktora. Ukończył I Wyższą Szkołę Realną w Krakowie. W 1911 roku rozpoczął studia na Politechnice w Brnie i w 1914 był na trzecim roku wydziału chemii. W latach młodzieńczych działał w Polskich Drużynach Strzeleckich.
Służba w Legionach, II Korpusie i Wojsku Polskim
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i od 1914 do 1918 służył w 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. 15 grudnia 1915 otrzymał awans na chorążego piechoty, a 1 listopada 1916 został podporucznikiem. Po przejściu pod Rarańczą z lutego 1918 wszedł w skład II Korpusu Polskiego.
W maju 1918 uczestniczył w bitwie pod Kaniowem, trafił do niewoli niemieckiej, z której uciekł. Reskrypt Rady Regencyjnej z 25 października 1918 przydzielił go jako oficera byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. W listopadzie 1918 pozostał w służbie w odrodzonym wojsku.
Kształcenie wojskowe i służba sztabowa
2 stycznia 1920 roku rozpoczął naukę w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. W połowie kwietnia 1920 został skierowany na front celem odbycia praktyki sztabowej. Podczas wojny z bolszewikami pełnił funkcję szefa sztabu 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
W okresie styczeń–wrzesień 1921 kontynuował naukę na II Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu 8 października 1921 uzyskał pełne kwalifikacje do służby na stanowiskach Sztabu Generalnego i został przydzielony jako szef sztabu 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudziądzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku.
Praca w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii i ostatnie lata
W latach 1923–1928 pełnił funkcję dyrektora nauk w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Jednocześnie pozostawał oficerem nadetatowym 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W 1928 roku znajdował się w kadrze oficerów piechoty i w DCW.
23 stycznia 1928 roku awansowano go na podpułkownika ze starszeństwem od 1 stycznia 1928 i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Zmarł 18 września 1928 w Karlsbadzie, w ówczesnej Pierwszej Republice Czechosłowackiej. Według różnych źródeł został pochowany w Krakowie albo na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Odznaczenia
Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5231 w dniu 28 lutego 1922. Pośmiertnie przyznano mu Krzyż Niepodległości 19 grudnia 1930 za pracę w dziele odzyskania niepodległości. Był także odznaczony Krzyżem Walecznych czterokrotnie oraz Medalem Międzysojuszniczym "Médaille Interalliée".
